ภาพถ่ายของฉัน
คนธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตราบเรียบ พูดมากหาสาระได้น้อยแต่ฮา แถมชอบพีมพัมกับตัวเองบ่อยๆๆ แต่ไม่ได้บ้านะจะบอกหั้ย เข้าใกล้ได้จ่ะไม่กัดแน่นอน!
A simple person ,like to talk and sometimes humble with myself. I am not crazy but funny.Do not worry to come close to me,I will not bite!
โอ้ทเป็นคนตัวเล็กๆๆ อวบๆๆ ที่ไม่มีสาระสักเท่าไร ชีวิติเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ ฟุ่มเฟือย ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เชื่อในความคิดของตัวเอง ในขณะเดียวกันก็รับฟังผู้อื่นด้วย เมื่อตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านมาซะไกลมากๆๆทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยรู้ก็ได้รู้ ไม่เคยทำก็ได้ทำ เทคโนโลยีก้าวไกล ช่วยให้สามารถสื่อสารติดต่อสื่อสารกันได้ทั่วโลก รวมถึงระหว่างโอ้ทและพ่อ แม่ น้องๆๆด้วยเช่นกัน

วันอังคารที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

เรียนภาษาอังกฤษฟรี # 2

หลังจากได้ใบขับขี่แล้วเมื่อต้นมกราคม 2009 เริ่มหาที่เรียนภาษาอังกฤษใหม่ อยากเรียนที่ยากขึ้น แหล่งข้อมูลคือห้องสมุดที่เดิม รอบนี้ติดต่อไปที่วิทยาลัยเสียเงินด้วย แต่ไม่มาก $20/ 50 ชั่วโมง ประมาณเดือนครึ่ง ที่เลือกที่นี่เพราะอยากเรียนตอนกลางวัน ช่วงที่มิสเตอร์ไปทำงานโอ้ทก็หาอะไรทำได้ เลยเลือกเรียนตอนกลางวันดีกว่า ติดต่อ สมัครเรียบร้อย เริ่มเรียนสัปดาห์ละ 2 วัน จันทร์-พุธ เวลา 9.00-11.30 อ่อ ที่นี่ไม่ได้เรียนแล้วได้ประกาศนียบัตร หรือเรียนแบบมีโครงสร้างตามหลักสูตรที่เคยอ่านจากหลายๆๆคน ไม่มีการสอบเลื่อนชั้น แต่ครูจะทำการทดสอบรายบุคคล เพื่อรู้ระดับ และการพัฒนาของนักเรียนแต่ละคน เริ่มตั้งแต่เรียนวันแรกครูทะยอยให้สอบ โดยแยกไปอีกห้องฟังวิทยุ และทำข้อสอบไป ส่วนนักเรียนคนอื่นๆๆที่ยังไม่ได้สอบนั่งเรียนกันไป จำไม่ได้ว่าสอบไปทั้งหมดกี่ครั้ง เพราะครูบอกว่าคะแนนได้เยอะกว่าคนอื่น ต้องสอบไปเรื่อยๆๆจนรู้ระดับ

ในห้องที่เรียนเป็นห้องพื้นฐาน นักเรียนพูดกันไม่ค่อยได้ บางคนเข้าใจมาก แต่หลายคนเข้าใจน้อย โอ้ทถือเป็นการทบทวนและฝึกออกเสียง แต่จากการเรียนที่นี่ได้ความรู้ใหม่ๆ เยอะทีเดียว เรียนอยู่ สองเทอม แล้วเลิกเพราะได้งานทำช่วงกลางวัน (เช็ดกระจก หาอ่านได้ในบล๊อกจ่ะ)

อ่อ ลืมเล่าว่าระหว่างที่สมัครเรียนที่วิทยาลัยนี้ ยังไปเรียนที่โบสถ์อยู่บ้าง แล้วตอนเย็นได้ที่เรียนอีกที่แล้วด้วย แต่คนละวัน ช่วงที่ก่อนได้ทำงานเช็ดกระจก เรียนอยู่ทั้งหมด สามที่ วันจันทร์เช้าเรียนที่วิทยาลัย ตอนบ่ายเรียนที่โบสถ์ อังคารเย็นเรียนอีกที่นึงเป็นหลักสูตรการเขียน พุธเช้าเรียนที่วิทยาลัย พฤหัสไปทำกิจกรรมนอกสถานที่กับกลุ่มภาษาอังกฤษที่โบสถ์ และตอนเย็นเรียนการเขียน

เมื่อได้งานทำ ไม่ได้ไปเรียนที่โบสถ์กับที่วิทยาลัยอีก แต่ยังไปเรียนการเขียนตอนเย็น แต่เรียนไม่นานเลิกเรียนด้วยไม่ชอบวิธีการสอนของครู แต่ทำงานได้เพียงสามสัปดาห์ต้องมีอันเลิกทำ (หาอ่านได้ในบล๊อกจ่ะ)

เมื่องานก็ไม่ได้ทำ ภาษาอังกฤษไม่ได้เรียนที่ไหนอีก ต้องหาที่เรียนใหม่แล้ว กลับไปที่แหล่งข้อมูลอีกเหมือนเดิม ได้ใบปลิวใบเดิม ที่ติดต่อเรียนการเขียน คราวนี้โทรไปหลายที่ ที่ไม่ไกลมาก แต่ละที่ปฎิเสธเนื่องจากเปิดสอนขั้นพื้นฐานสำหรับคนที่พูดไม่ได้ หรือเข้าใจน้อยมากๆๆ ขอเรียนเขาก็ไม่รับ ก็ต้องหาต่อไป มีที่ไหนยังไม่ได้โทรก็โทรไป จำไม่ได้ว่าโทรไปกี่ที่ จนกระทั่ง มีที่หนึ่งติดต่อมาให้ไปทดสอบ... หลักจากทดสอบต้องรอครูติดต่อนัดเรียน เพราะนักเรียนรอคิวเยอะมาก

เป็นช่วงคริสมาสต์พอดี ปี2009 เดินทางไปบ้านแม่ย่า สองสัปดาห์ กลับมาเช็คข้อความโทรศัพท์ ครูฝากข้อความไว้นัดให้ไปเรียน แต่ด้วยตอนนั้นยังอยู่นอร์ธดาโกต้า ดีใจมากๆๆที่ได้รับการติดต่อเร็ว (เพราะปัจจุบันครูเล่าว่าบางคน รอเป็นปี เพื่อนที่เรียนในห้องด้วยกันปัจจุบันบางคนรอเป็นปี รอหลายเดือน) รีบโทรกลับไปหาครูตามเบอร์ที่ฝากไว้ แต่ครูไปสอนแล้ว (เบอร์บ้าน) ได้ฝากข้อความไว้ แล้วหลังจากนั้น หนึ่งสัปดาห์ครูโทรมาอีก เป็นจังหวะไม่อยู่อีกแล้ว คลาดกันสองครั้ง แล้วจะได้เรียนไหมเนี่ย (นึกในใจว่าจะถูกตัดรายชื่อออก)

ในที่สุดครบเดือน ได้คุยกับครูแล้ว..เยๆๆๆ ครูแจ้งสถานที่ วัน เวลาเรียน จันทร์ กับ พฤหัส 19.00-20.30...

ติดตามต่อไปจ้า

2 ความคิดเห็น:

  1. ขยันเรียนดีจัง

    ตอบลบ
  2. ขอบคุณค่ะ พี่แพรขยันกว่านะ เรียนเอง เพราะโอ้ทนะขี้เกียจ เรียนเองไม่เคยได้เลย

    ตอบลบ

ขอบคุณมิตรภาพ และความคิดถึงที่เอามาฝากไว้ที่นี่ค่ะ